photos

studio italy 2015
studio italy 2015
camporosso november 2018
camporosso november 2018
atelier antwerpen 2014
atelier antwerpen 2014
studio Italy
studio Italy
 my hutchinson
my hutchinson
my laser-boat
my laser-boat

Ik ben altijd gefascineerd geweest door reclames. Omdat die gaan over iets mooier maken dan het is. Van niets iets maken. Dat.  Dromen verkopen. Er naar kijken maakt een soort gelukshormoon aan.  En als je het product eenmaal echt hebt - een ligdouche bijvoorbeeld - is het effect helemaal weg. Gedaan met de pret. De realiteit maakt de belofte nooit waar. Dus kan je maar beter wat in dat beloofde land blijven rondhangen. Daar kom je veel meer aan je trekken. De verbeelding. Dat is genoeg. Stel je voor. Meer moet dat niet zijn. Daar gaat mijn werk " utopisch denken " over denk ik. 


izauzi 2009 Italy
izauzi 2009 Italy
studio Italy
studio Italy

Mijn schilderijen beloven vaak meer dan ze laten zien.

studio piave sei Italy
studio piave sei Italy
studio Itaty
studio Itaty
studio piave sei Italy
studio piave sei Italy

Ik werk bijna altijd met gevonden verf. Die ik vind in oude gebouwen of op rommelmarkten, soms op het strand. Botenverf, bouwvakkersverf , muurverf echt van alles. Ik koop maar soms echte olieverf of acrylverf voor kunstenaars. Die maken me heel zenuwachtig, alsof er ineens iets moet. En ik  kan ze ook niet betalen. Ik maak mijn verf ook vaak zelf volgens oud recept, olie ,eieren noem maar op, of ik experimenteer met nieuwe grondstoffen; een soort alchemie. Ik maak mijn gesso's ook altijd zelf. Konijnenlijm enzo. En goedkope latexverven zijn ook super. Ik koop trouwens ook zelden of nooit kleren. Ik draag wat ik tegenkom en kleed me daarmee als een heer. Dan voel ik me het best. Arbeider onder de arbeiders.  Laatst heb ik nog twee stukken uit mijn ouwe schilders broek geknipt en opgespannen. Opeens is dat dan een werk. En ik heb er jaren in rond gelopen zonder dat ik het wist! 


studio piave sei Italy
studio piave sei Italy
studio antwerp 2003
studio antwerp 2003
studio antwerpen
studio antwerpen
studio antwerpen
studio antwerpen
ann camporosso
ann camporosso

Soms maak ik de prijs van een werk extreem hoog in de hoop dat het minder snel verkocht wordt, omdat ik er geen afscheid van kan nemen. Het blijven toch je kinderen. Het rare is dat het meestal averechts werkt.

the murphy's
the murphy's
studio Italy 2012
studio Italy 2012
studio Italy
studio Italy
Ann la calandre 2013
Ann la calandre 2013

Ik ken hem natuurlijk alleen maar van zijn werk, maar Vincent van Gogh heeft me altijd een sympathieke man geleken. Ik vind zijn boeken ook wel sterk. Bijna beter dan zijn schilderijen.   En bij het laatste atelier van Picasso woon ik toevallig om de hoek - ik heb er vaak in rondgestruind toen het leeg stond , ik heb er trouwens z'n leesbril en wat andere spulletjes gescoord - ook een toffe denk ik. Echt een mega groot huis.  

pablo's bedroom 1992
pablo's bedroom 1992
eileen's lounge
eileen's lounge
studio antwerp 2001
studio antwerp 2001
studio Italy 2018
studio Italy 2018
studio Italy 2018
studio Italy 2018
san sebastiano
san sebastiano
ann camporosso
ann camporosso
ann studio Italy
ann studio Italy

Het mooie aan schilderen is dat je het altijd kan veranderen. Ik vind het goed als je dat ook ziet. Je moet de onderlagen voelen, de schrappingen, het weg verven. Dat zoeken naar het finale beeld. De manipulatie. En dan nog. Het is nooit klaar nooit af. Het kan altijd anders.

Terwijl de wereld veranderen een ander paar mouwen is. Als individu heb je daar vrijwel geen invloed op. Je hoeft niet intelligent te zijn - als je een beetje studeert , om het hoekje kijkt -  zie je dat het een zooitje is. Een tranendal.  Maar volgens mij is het altijd een zooitje geweest. De essentiële problematiek van het menszijn is in eeuwen niks veranderd. Alleen ziet het er nu anders uit dan vroeger, dat is het enige en voltrekt het drama zich door de technologie misschien sneller dan vroeger. Dat kan. Maar je blijft een toeschouwer. Een toerist. Je verzet je wel, geeft alternatieven, je mengt je in het debat maar je ziet het misgaan. Je voelt je machteloos. Misbruikt door het leven. Je hebt daar die Chinese  kunstenaar met z'n rijstkorrels. Hoe heet hij alweer. Die laat door een meute vrijwilligers - want chinezen zijn er genoeg - ieder korreltje beschilderen. Miljoenen. Met het idee dat je daar mee zegt; we zijn allemaal even belangrijk, allemaal uniek , en iedereen is belangrijk in het hele netwerk. Onmisbaar. En dat is ook zo natuurlijk. Dat gaat over gelijkheid. Of zo zie ik dat toch. Maar ik denk toch dat er nog iets anders is, iets groters dat er overal boven hangt. Een ongelijkheid. En een god is het niet. En het rare is dat je voor je het weet zelf ook bezoedeld raakt. Daar moet je voor oppassen. Voor de parasieten. Maar wat dat betreft ben ik heel duidelijk, voor mij geen compromis, dan ben ik een slechte diplomaat. Ik heb veel Monegasken als klant en ik zeg ze altijd als ze een werk van mij gekocht hebben; " het woord omruilen staat niet in mijn woordenboek en niet goed geld terug al helemaal niet. Soms komen ze er na jaren pas achter wat ze gekocht hebben snap je". ( lacht )  Het is allemaal heel ingewikkeld en moeilijk te ontrafelen.

Dat is zo goed aan schilderen. Dat is ook een soort verzet, wat mij betreft toch, maar je hebt het helemaal in eigen handen. En dat heb ik graag. Je kunt invloed uitoefenen. En het lijkt onschuldiger dan het is. Je zoekt en verandert en dan zeg je; zo moet het, dat is het. Stop. Het is meestal goed als ik zelf niet weet waarom. Er moet iets ongrijpbaars in zitten. Old-school mysterie. Het geeft je macht. En de volgende dag begin je opnieuw. Het raakt nooit opgelost. Maar dat is fijn dan kan je weer aan de slag. Ieder werk is een soort tijdelijke oplossing. Een periodieke zingeving. Je hebt iets bereikt. Er is een toekomst perspectief. Toch iets opgelost. Dat verandert de wereld misschien ook een beetje. Ik weet het niet.  Terwijl een humaan idee - een theorie, over dat er teveel plastic is bijvoorbeeld - totaal niet garant staat voor een goed werk. Integendeel.  Ik ben tamelijk allergisch aan ideeën. Aan goede voornemens. Daar heeft het niks mee te maken. Het is een rijstebrij al vraag je het mij.


studio Italy 2018
studio Italy 2018
beach studio Italy 2018
beach studio Italy 2018
ann en Billy camporosso 2017
ann en Billy camporosso 2017
beach studio Italy
beach studio Italy
atelier Italie 2018
atelier Italie 2018
Billy and Ann Italy 2018
Billy and Ann Italy 2018
Billy Italy 2018
Billy Italy 2018

Op een reis door zuid- Amerika, toen ik een jaartje of 22 was, zei een oude man die van die vrachtwagens beschilderde - met bloemetjes en tierelantijnen -  je kent ze wel zo'n soort hippie camions;  dat volgens hem alle grote werken uit het "totale niets" ontstaan. Zodra er iets is wordt het niets. Iets staat altijd iets in de weg. Dat heeft me wel de ogen geopend. Daarna ging ik veel makkelijker werken.